Ubrana była w granatową sukienkę i buciki na płaskich kwadratowych obcasach. W jej ręku      zwisała skórzana torebka ze śniadaniem i książkami. Krzyknąłem:
–  Aga, spóźnimy się!
– Nie spóźnimy się. Popatrz. – odpowiedziała spokojnym
i cichym głosem.  Podszedłem do niej
i przechyliwszy głowę do góry zobaczyłem lekko rozpromienione słońce, zaspane jeszcze. Powoli wydobywało się z mglistej otchłani. W tle jednokolorowa, jasnoniebieska płachta wyznaczała niewyobrażalną ciszę i spokój.
Zatrzymałem tę chwilę...

Zatrzymałem tę,  chcę zatrzymać inne, podążać za nimi, za Waszymi emocjami i zatrzymywać je dla Was  na wieczność.